Kritik Bakış Dergisi | Akıl-Fikir-Erdem

Nörobilim, sembollerle, hikâyelerle, kültürle velhasıl dille gelen anlamı açıklayamaz, o yüzden böyle bir işe de girişmemeli, onu ilgilisine bırakmalıdır. Nörobilim, anlam oluşumları ve etkileşimleri sırasında "hangi beyin bölgeleri aktiftir" sorusuna cevap vermeye çalışmalı ama "bu deneyimin anlamı nedir?" sorusuyla uğraşmamalı, uğraşsa bile kendi alanının sınırlarında kalmalı, aşırı-yoruma gitmemelidir....

Türkiye’de politik zemin 1950’lerden sonra çeşitli ideolojik grupların zaman zaman çatışmaya dönen gerilimlerinden ve pragmatizmle bezenen uzlaşma arayışlarından beslenerek şekillendi. Bugün hala kısmen izlerini görmeye devam ettiğimiz bu gelenek sosyal, siyasal, ekonomik hatta dini argümanları kendi çerçevesinde kullanarak toplumun nabzını tutmakta oldukça başarılı oldu. Fakat geldiğimiz noktada özellikle son yıllarda artan gerilimler daha ziyade politika yapıcıların toplum sathındaki güven algısını yitirmesi, artan ekonomik krizlerin bir buhrana dönüşmesi ve kent hayatına özgü birey etrafında şekillenen sorunlar ideolojik aygıtların formunu değiştirdi. İşte burada futbol ya da ilginç şekilde muhafazakâr kızları da etki alanına alan voleybol sokağı organize eden bir aktör olarak yeniden politik bir özne haliyle karşımıza çıkıyor....

1990’ların Türkiye’si 80’lerden devralınmış bazı sorunların farklı biçimde geri döndüğü kaotik yıllardır aynı zamanda. Faili meçhuller, ekonomik krizler, şiddeti artan terör sorunu, Sivas Madımak, Başbağlar gibi toplumsal katliamlar, Beyaz Toroslar, devlet büyüklerine gerçekleştirilen suikastlar başta olmak üzere Türkiye bir sis bulutunun içine sokulmuştu. Düş Sokağı’nı aynı zamanda bu öykü içerisinden de görmek gerekli....

Türkiye’de sol duygu ve düşünce dünyası, genel olarak kendisi dışındaki bütün akımlara özel olarak ise İslamcılara karşı sürekli bir kaynana teyakkuzu çoğu zaman da nevzoru içindedir. Kendi dışındakiler, teori, düşünce, felsefe, bilgi, bilim, sanat, sinema vesaire adına ne yaparsa yapsın, bir türlü içi almaz. Kendisi dışında bu sahada bir şeyler yapan herkes “gelin”dir. Bu dünya onun dünyasıdır. Bu çöplük onun çöplüğüdür. Gelin ise bu dünyaya sonradan girmiş ve ne yaparsa yapsın aslında kaynananın seviyesine ulaşamaz. Gelinin her hareketinde bir eğretilik, her konuştuğunda bir yanlışlık, her tutumunda bir tuhaflık hisseder daha da beteri bu hissini çok başarılı bir şekilde hissettirir....

Futbol içinde barındırdığı saf insan hikâyeleriyle güzel. Doksanlardan sonra bilimsel verilerle, analizlerle, yoğun yüklemelerle birer robota dönüşen futbolcular yine de sürdürülür kılmıştı bu hikâyeyi. Fakat artık sadece futbolcuların makineleşmesi yetmiyor futbolun patronlarına. Hikâyenin içinden insanı çıkarmak istiyorlar. Bize öğretilen teknolojik bilgi kırıntısı, şarj edilen bir makinenin ömrünün kısalmaya başlayacağını söylüyor. Yani ne kadar çok şarj ederseniz o kadar kısalır ömrü. Futbolun kendisini de şarj etmeye başladıklarına göre… Neyse, enseyi karartmayalım....