Kritik Bakış Dergisi | Akıl-Fikir-Erdem

Sinan Akçıl ve Semicenk’i dinledikten sonra Slaven Bilic’in Hırvatlar için yaptığı marşı bir kere daha dinledim. Ve bizden niye müzisyen futbolcu çıkmadı hiç diye hayıflandım doğrusu. Sadece yapılan marşlara değil, genel anlamda siyasetimizin gölgesinin futbolumuzun üzerine hâlâ düşüyor olmasına da iç geçirdim. Şöyle hiçbir etki altında kalmadan, popülist söylemlerden uzak, milli takımımız için bir marş yapılsa ve kuşaklar boyunca dilden dile söylense güzel olmaz mıydı?...

Geleneksel yönelimli kişi, kültüründen ve bir miktar da çevresindeki az sayıda kişiden etkilenir. Davranışlarında ayıplanma korkusunun etkisi belirgindir. İçe-yönelimli kişide ise kültürden ziyade ailesinin yol göstericiliği barizdir. Nasıl pilot yolunu jiroskopa göre tayin ederse o da ebeveynin ve otorite kişilerin rehberliğinde ilerler. Dışa-yönelimli kişi ise, ebeveynin sinyallerinden daha çok dışarıdaki geniş çevrenin radarının etkisindedir. Aile, onun için sıkı sıkıya bağlı olduğu bir birim değil sadece geniş sosyal çevrenin bir parçasıdır....

Açık, özgürlükçü, hukuk temelli bir devlet ve toplumun özü, özgür ve güçlü bireylerdir. Özgürleşmenin yolu ise kutsal-kral tanrı telakkisi yerine Kuran-ı Kerim’in tanıttığı ‘dost ve merhamet kaynağı Allah’ anlayışını, kutsal devlet yerine millete ait adalet devletini, tarım çağı örfü yerine hukuku, tarımsal üretim ilişkileri yerine sanayi ve bilgiye dayalı refah politikalarını, kısıtlayıcı ahlakçılık yerine özgürlüğün temeli olan ahlakı ve düşman kültürü yerine kendini tarife dayalı esenlik ve erdem kültürünü ikame etmek gerekir....

Özer Şenay’ın kişisel tarihi adeta Türkiye’de arabeskin tarihi desek abartmış olmayız. Gerek 60’ların sonundan itibaren yönettiği albümler ve gerekse o yıllardan günümüze bestelerini okuyan Esengül’den, Müslüm Gürses’e, Adnan Şenses’ten, Zeki Müren’e, Erkin Koray’dan, Biricik’e, İbrahim Tatlıses’ten Ferdi Tayfur’a, Ümit Besen’den Neşe Karaböcek’e, Edip Akbayram’dan Burhan Çaçan’a birbirinden farklı türleri temsil eden sayısız sanatçıyı düşündüğümüzde, elinin değmediği kimse yok gibidir....

Derrida'ya yöneltilen temel eleştiri, "logos-merkezli metafiziğin Batı'ya özgü olmadığı"; Çin yazısının da ses-merkezli olduğudur. Buna dayanak olarak ise, Doğu düşüncesinin "ses, nefes, nefs, hayat ve bizzat varlık arasında kavramsal bir bağ" kuran ve dolayısıyla Batı metafiziği ile arasında "ses, kelime, anlam, hakikat ve varlık" açılarından bağ kurulabileceğini gösteren "logos-merkezli terminolojiyle dolu" olduğu gösterilir. Ne var ki Derrida'nın asıl sıkıntısı, "Çin önyargısı"nı Batı'daki gramatolojik bir tarihin parçası kılarken, bir taraftan Çin yazısının diyelim ki "alfabe evrenselciliği"ne yakın yakalandığının ve stratejik bir kararla bundan nasıl vazgeçtiğinin tarihine hiç merak duymamasıdır...

Gelinen noktada “Seküler Türkçülük” biblolardan posterlere, kurgusal romanlara uzanan bir tüketim nesneleri yelpazesi üretiyor; ama derinlikli bir felsefe üretemiyor. Bu yüzden mevcut seküler Türk milliyetçiliğini bir ideoloji olarak okumak mümkün gözükmüyor. Entelektüel zemini kısıtlı, büyük ölçüde sosyal medyada ve dar arkadaş çevrelerinde şekillenen, tarihten beslenemeyen bu akım bir ideolojiden çok, teker teker bireylerin içinde bulunduğu duruma yönelik memnuniyetsizliğinden beslenen tepkisel bir hareketin tüketim kültürüne dönüşmüş hâlini andırıyor....