Kritik Bakış Dergisi | Akıl-Fikir-Erdem

7 Ağustos 2026’da Türkiye, Suudi Arabistan ve Pakistan arasında imzalanan Mekke Ortak Savunma Anlaşması, imzacılardan herhangi birine yönelik silahlı bir saldırının üçüne de saldırı sayılacağını öngörmektedir. Ebu Zuhur saldırısının paktın imzalanmasından yalnızca on bir gün sonra gerçekleşmesinin zamanlaması dikkat çekicidir. Bir nevi paktın ilk testi olan bu saldırı, Suriye’nin katılım sürecini hızlandırabilir. Bu senaryonun gerçekleşmesi halinde, Suriye topraklarına yönelik gelecekteki herhangi bir İsrail saldırısı artık İsrail-Suriye veya İsrail-Türkiye arasında ikili bir mesele olmaktan çıkıp daha geniş, çok taraflı bir koalisyonu içine çekerek, devam eden tek taraflı İsrail eylemlerinin siyasi ve stratejik maliyetini önemli ölçüde artırabilir....

Üç ülke, ortak bir tarihin ve inancın merkezinde bir araya geldi. Bu buluşmayı sembolik bir jestle değil, kolektif savunma maddesi taşıyan bağlayıcı bir metinle taçlandırdı....

Nasıl ki 1950’lerde İkinci Dünya Savaşı’ndan yıpranarak çıkan Britanya İmparatorluğu küresel liderliğini kaybederken emperyal reflekslerle gücünün ötesinde hamleler yapıp duvara tosladıysa, bugün de çok kutuplu bir dünya düzenine geçiş sancıları yaşayan, askeri ve ekonomik hegemonyası gerileyen ABD benzer bir hegemonik gerileme sendromu yaşıyor....

Mekke Ortak Savunma Antlaşması, Doğu-Batı dengelerinin yeniden kurulduğu, teknolojinin jeopolitiği doğrudan şekillendirdiği teknopolitik çağın en somut bölgesel yanıtlarından biridir. Türkiye, Pakistan ve Suudi Arabistan; askeri caydırıcılık, finansal güç ve teknolojik kapasitelerini tek bir potada eriterek bölgesel denklemde pasif bir izleyici değil, küresel dönüşümün aktif bir kurucu aktörü olma kararlılığını sergilemektedir. Bu pakt, önümüzdeki dönemde sadece bölgesel güvenlik parametrelerini değil; küresel ticaret hatlarını, enerji dengelerini ve teknoloji transfer süreçlerini de baştan tanımlayacaktır....