Kritik Bakış Dergisi | Akıl-Fikir-Erdem

Özer Şenay’ın kişisel tarihi adeta Türkiye’de arabeskin tarihi desek abartmış olmayız. Gerek 60’ların sonundan itibaren yönettiği albümler ve gerekse o yıllardan günümüze bestelerini okuyan Esengül’den, Müslüm Gürses’e, Adnan Şenses’ten, Zeki Müren’e, Erkin Koray’dan, Biricik’e, İbrahim Tatlıses’ten Ferdi Tayfur’a, Ümit Besen’den Neşe Karaböcek’e, Edip Akbayram’dan Burhan Çaçan’a birbirinden farklı türleri temsil eden sayısız sanatçıyı düşündüğümüzde, elinin değmediği kimse yok gibidir....

Derrida'ya yöneltilen temel eleştiri, "logos-merkezli metafiziğin Batı'ya özgü olmadığı"; Çin yazısının da ses-merkezli olduğudur. Buna dayanak olarak ise, Doğu düşüncesinin "ses, nefes, nefs, hayat ve bizzat varlık arasında kavramsal bir bağ" kuran ve dolayısıyla Batı metafiziği ile arasında "ses, kelime, anlam, hakikat ve varlık" açılarından bağ kurulabileceğini gösteren "logos-merkezli terminolojiyle dolu" olduğu gösterilir. Ne var ki Derrida'nın asıl sıkıntısı, "Çin önyargısı"nı Batı'daki gramatolojik bir tarihin parçası kılarken, bir taraftan Çin yazısının diyelim ki "alfabe evrenselciliği"ne yakın yakalandığının ve stratejik bir kararla bundan nasıl vazgeçtiğinin tarihine hiç merak duymamasıdır...

Gelinen noktada “Seküler Türkçülük” biblolardan posterlere, kurgusal romanlara uzanan bir tüketim nesneleri yelpazesi üretiyor; ama derinlikli bir felsefe üretemiyor. Bu yüzden mevcut seküler Türk milliyetçiliğini bir ideoloji olarak okumak mümkün gözükmüyor. Entelektüel zemini kısıtlı, büyük ölçüde sosyal medyada ve dar arkadaş çevrelerinde şekillenen, tarihten beslenemeyen bu akım bir ideolojiden çok, teker teker bireylerin içinde bulunduğu duruma yönelik memnuniyetsizliğinden beslenen tepkisel bir hareketin tüketim kültürüne dönüşmüş hâlini andırıyor....

Türkiye’de futbol takımları arasındaki “dostluk” da “hasımlık” da uzun bir süreyi kapsamıyor aslında. İkisi de kırılgan bir yapıya sahip. Bugün “dost” olduklarınızla yarın “düşman” olabilir, bugün “düşman” olduklarınızla yarın “dost” olabilirsiniz. Siyasetimizle ve gündelik yaşamımızla ne kadar da uyuşuyor....

Değişik sebepler yüzünden birçoğumuzun kaygısı, hastalıklı bir boyutta yaşanıyor. “Kaygı hem sonsuz bir acı kaynağı hem de gerçekliğin yaratıcı dönüşümüdür… Her birimiz kaygının içeriksel ifadelerini ve dönüşümlerini ona kulak vererek ve onu yorumlayarak tanımalıyız, doğal olarak onu ne idealleştirmeli ne de tamamen lanetlemeliyiz” derken Borgna kaygının bu farklı hallerini kast ediyor....

Bugünün anlatı, zaman, tarih ve hafıza krizini aşmak, tarihte neyin “ilerleme” neyin “gerileme” olduğuna karar veren o hegemonik mekanizmayı (modern/seküler aklı) kırmakla başlar. Gerçek bir ilerleme, teknolojinin hızıyla insanın makineleşmesi değil, insanın aşkınlık, merhamet ve bilgelik ile kurduğu ontolojik bağın derinleşmesidir. Tarih bizi meşrulaştırmak için değil, bizi sarsmak, bize sınırımızı hatırlatmak ve ruhumuzun köklerini yeniden yeşertmek için okunmalıdır....