Kritik Bakış Dergisi | Akıl-Fikir-Erdem

Derrida'ya yöneltilen temel eleştiri, "logos-merkezli metafiziğin Batı'ya özgü olmadığı"; Çin yazısının da ses-merkezli olduğudur. Buna dayanak olarak ise, Doğu düşüncesinin "ses, nefes, nefs, hayat ve bizzat varlık arasında kavramsal bir bağ" kuran ve dolayısıyla Batı metafiziği ile arasında "ses, kelime, anlam, hakikat ve varlık" açılarından bağ kurulabileceğini gösteren "logos-merkezli terminolojiyle dolu" olduğu gösterilir. Ne var ki Derrida'nın asıl sıkıntısı, "Çin önyargısı"nı Batı'daki gramatolojik bir tarihin parçası kılarken, bir taraftan Çin yazısının diyelim ki "alfabe evrenselciliği"ne yakın yakalandığının ve stratejik bir kararla bundan nasıl vazgeçtiğinin tarihine hiç merak duymamasıdır...

Gelinen noktada “Seküler Türkçülük” biblolardan posterlere, kurgusal romanlara uzanan bir tüketim nesneleri yelpazesi üretiyor; ama derinlikli bir felsefe üretemiyor. Bu yüzden mevcut seküler Türk milliyetçiliğini bir ideoloji olarak okumak mümkün gözükmüyor. Entelektüel zemini kısıtlı, büyük ölçüde sosyal medyada ve dar arkadaş çevrelerinde şekillenen, tarihten beslenemeyen bu akım bir ideolojiden çok, teker teker bireylerin içinde bulunduğu duruma yönelik memnuniyetsizliğinden beslenen tepkisel bir hareketin tüketim kültürüne dönüşmüş hâlini andırıyor....

Türkiye’de futbol takımları arasındaki “dostluk” da “hasımlık” da uzun bir süreyi kapsamıyor aslında. İkisi de kırılgan bir yapıya sahip. Bugün “dost” olduklarınızla yarın “düşman” olabilir, bugün “düşman” olduklarınızla yarın “dost” olabilirsiniz. Siyasetimizle ve gündelik yaşamımızla ne kadar da uyuşuyor....

Değişik sebepler yüzünden birçoğumuzun kaygısı, hastalıklı bir boyutta yaşanıyor. “Kaygı hem sonsuz bir acı kaynağı hem de gerçekliğin yaratıcı dönüşümüdür… Her birimiz kaygının içeriksel ifadelerini ve dönüşümlerini ona kulak vererek ve onu yorumlayarak tanımalıyız, doğal olarak onu ne idealleştirmeli ne de tamamen lanetlemeliyiz” derken Borgna kaygının bu farklı hallerini kast ediyor....

Bugünün anlatı, zaman, tarih ve hafıza krizini aşmak, tarihte neyin “ilerleme” neyin “gerileme” olduğuna karar veren o hegemonik mekanizmayı (modern/seküler aklı) kırmakla başlar. Gerçek bir ilerleme, teknolojinin hızıyla insanın makineleşmesi değil, insanın aşkınlık, merhamet ve bilgelik ile kurduğu ontolojik bağın derinleşmesidir. Tarih bizi meşrulaştırmak için değil, bizi sarsmak, bize sınırımızı hatırlatmak ve ruhumuzun köklerini yeniden yeşertmek için okunmalıdır....

Türkiye’deki tartışmaların uzantısı olan, “Azerbaycan Türkçesi ile rock yapılır mı?” gibi bir soruyu zihinlerinde taşımayan grubun her şeyden evvel “yerli” olduğunu pekala iddia etmek mümkün. Ki, en değerlisi bu. Eğer bir müzik grubu kendi dilini ve kültürel kodlarını ürettiği şarkıların içerisinde taşıyarak modern dünyaya seslenebiliyorsa asıl özgün olan kuşkusuz bu tavırları. Yuhu’nun Türkiye’de üretim yaptığı, sahne aldığı ve albümler çıkardığı yıllarda yeterince anlaşılmamasının arka planında kanaatimce ülkemizdeki mevcut rock çevrelerinde yeterince önemsenmeyen bu “yerli” olmak meselesidir....