Kritik Bakış Dergisi | Akıl-Fikir-Erdem

Bugün Türkiye’de hukuk fakülteleri, felsefi düşünceye, toplumsal gerçekliğe ve bireysel ahlaka dayanan bir hukukçudan çok, yönetmelik uzmanı ve uygulama teknisyeni üretmektedir. “İyi bir hâkim, iyi bir savcı, iyi bir avukat nasıl olur?” sorusu, mülakat puanları ve sınav ezberleri arasında kaybolmuştur. İşte bu yüzden Türkiye’de hukukun temel problemi kişilerden çok, bu kişileri “belli bir forma” sokan sistemik zihniyettir. Bu zihniyet değişmeden, en idealist hukukçular bile zamanla o makinenin dişlisine dönüşmesi mukadderdir. Eleştirimiz ve kaygımız, yalnızca bireylerin yetersizliklerine değil, bu yetersizlikleri sürekli yeniden üreten sistemik zihniyet yapısına dikkatleri çekmektedir....

Bergen’in 1980’lerin dünyasından çıkıp gelerek milenyum yıllarında toplumsal karşılığının sürmesinin bir tarafında müzikteki değişimin de etkisi söz konusu. Özellikle arabeskin yerini alan rapin bir kanadının, bu müziğin 80’lerdeki örneklerini eklektik şekilde kendi formuna taşıması Bergen dahil birçok sanatçının yeni kuşaklar tarafından tanınmasına yol açtı. Rapin önemli temsilcilerinden Sagopa’nın, Bergen’in yıllar evvel okuduğu “Sen Affetsen Ben Affetmem” şarkısını yeniden yorumlaması kuşkusuz bahsettiğim eklektik formun en ilgi çeken örneklerinden. Bu şarkı ile sadece Bergen’i öğrenmiyor aslında yeni kuşaklar. Onunla beraber şarkının söz yazarı Ali Tekintüre’yi, bestecisi Burhan Bayar’ı da bir şekilde keşfettiği iddia edilebilir....

Geleneksel medrese taraftarı yaklaşımı benimseyenlere göre, akademisyen vasfını haiz olmak için tarafsız bir sorgulayıcı rolüne soyunan ilahiyat camiası “dine dışarıdan bakan tarafsız gözlemci” hüviyetine bürünmüştür. Vahyin rehberliği veya hakemliğine tabi olmak bir nakısa, dini hassasiyetlere sahip olmak ise bir zaaf gibi algılanmıştır. İlahiyat camiası geleneksel dini anlayışa karşı da geniş bir reddiye kültürü oluşturmuştur. Muhtemelen bir nebze gayr-i Müslim ilim çevreleriyle girdikleri iş birliğinin bir sonucu olarak, bilimsel araştırmalarında takip ettikleri deneysel bilimlerin pozitivizme kayan dar çerçeveli ölçütleri, dinî anlayışı belirgin biçimde aşındırmıştır. Bunun doğal bir sonucu olarak dini ilimlerin hakikatler bütünü olarak öğretilmesinden, onu adeta dışarıdan bir bakışla anlamaya...

Bugün akademide psikolojik bilimlerin nesnesini tarif etmek için olarak kullanılan kavram, Grekçe “Psükhe”den türeme. “Psükhe”, ruh ve can gibi anlamların yanı sıra hayat, canlılık, nefes, nefes alıp verme, bizzat insanın kendisi, diriltmek, güçlendirmek ve yaşatmak anlamlarına da sahip. Bu kavram, 10. Yüzyıldaki ilk tercüme döneminde mütercimler ve müellifler tarafından genellikle “nefs” olarak karşılanmış. Böyle bir tercümede pek de haksız değiller. Zira nefs kavramı da hem bir şeyin kendisi, zatı hem nefes alıp verme, canlılık anlamlarına geliyor....