Demokratlar Kazanmayı Hak Etmiyor

Cumhuriyetçilerin bu haftaki ara seçimlerde neden tarihî kayıplarla karşı karşıya olduğunu merak eden herkes şu iki rakamı düşünmeli: yüzde 3,7 ve yüzde 0,6. Birincisi, Tüketici Fiyat Endeksi’ne (TÜFE) göre fiyatlardaki en son yıllık artış. İkincisi ise özel sektör çalışanlarının ücret ve maaşlarının, fiyat artışı hesaba katılarak düzeltildiğinde son bir yılda ne kadar düştüğünün bildirildiği oran. Gelirleri artan Amerikalılar bile enflasyon yüzünden zorlanıyor.

2024 başkanlık seçiminde geçim maliyetlerini düşürmeye odaklanacağı sözünü veren Donald Trump, Beyaz Saray’ı yeniden ele geçirdi ve Cumhuriyetçilere federal hükûmetin tam kontrolünü verdi. Oysa bir galon benzin, Başkan Trump’ın göreve başladığı zamana göre şimdi yaklaşık bir dolar daha pahalı. Başka fiyatlar da arttı. Örneğin gıda fiyatları Başkan Trump göreve geldiğinden beri yükseldi.

Gıda ve yakıt maliyetlerinin artmasına yol açan etkenlerden biri, Başkan Trump’ın savaşa karşı çıkma yönündeki büyük seçim vaadini çiğnemesi. İran, İsrail ve ABD’nin kendisine karşı savaşa girmesine beklendiği gibi Hürmüz Boğazı’nı kapatarak karşılık verdi ve bu da küresel petrol arzının azalmasına yol açtı. Artan yakıt maliyetleri nakliye maliyetlerini artırdı ve böylece gıdayı ve diğer malları pahalılaştırdı.

Pentagon’un “resmî rakamlarına” göre İran Savaşı şimdiye kadar hükûmete 47 milyar dolara mal oldu. Savaşın maliyetine dair daha isabetli bir tahmini Güvenlik Politikası Reform Enstitüsü’nden Stephen Semler yaptı. Semler’in çalışması, savaşta ABD üslerinde meydana gelen hasarın maliyeti de dâhil olmak üzere ek maliyetleri hesaba katıyor. Onun tahminine göre hükûmet, çatışmanın yalnızca ilk dört ayında 103 milyar dolar harcadı.

Hükûmetin borcu İran savaşından önce zaten 38,5 trilyon dolardı ve bu borcun iki trilyon dolardan fazlası 2025’te yapılmıştı.

Cumhuriyetçilerin Trump dönemindeki borç ve savaş sicili, birkaç istisna dışında onları desteğe layık olmaktan çıkarıyor. Ancak pek çok Demokrat kabul edilemez bir alternatif sunuyor.

Bazı Demokrat adaylar açıkça sosyalist. Kendilerine sosyalist demeyen diğerleri ise sosyalist politikaları savunuyor. Liberteryenler ve “Önce Amerika” muhafazakârları, İran Savaşı’nı ve ABD’li vergi mükelleflerinin İsrail’in Filistinlilere yönelik askerî eylemlerine verdiği desteği sona erdirmek için en sol Demokratla bile birlikte çalışabilir. Ancak kendilerini savaş karşıtı olarak tanımlayan bazı Demokratlar bile İsrail’e “savunma amaçlı” askerî yardımı ve Ukrayna’ya yardımın sürmesini destekliyor.

İç politikada pek çok Demokrat aday, refah devletinin muazzam ölçüde genişletilmesinden yana. Örneğin bir kısmı, iyi belgelenmiş başarısızlıklarına rağmen Kanada tarzı tek ödeyicili bir sağlık sistemini destekliyor. Pek çoğu ayrıca, zenginlere yönelik vergi artışlarının yol açacağı ekonomik zarara ve bu artışların kaçınılmaz olarak orta ve işçi sınıflarına yansıdığı gerçeğine rağmen zenginlerden daha fazla vergi alınmasından yana.

Pek çok ilerici, modern para teorisini destekliyor. Bu, merkez bankası faiz oranlarını düşük tutabildiği ve borcu paraya çevirebildiği sürece hükûmetin aşırı harcama konusunda endişelenmesine gerek olmadığı yönündeki eski fikrin güncellenmiş bir versiyonu. Bunun en çok yoksulları vuran enflasyon vergisini artırdığını görmezden geliyorlar. Bu politika sonunda bir dolar krizine, bu da büyük bir ekonomik krize yol açar. Başkan Trump’ın tercih ettiği sürekli faiz indirimi para politikası da doları değersizleştirir ve bir ekonomik krize neden olur.

Cumhuriyetçilerin korporatizmi ile Demokratların sosyalizmi arasında bir seçim, acı bir seçimdir. İşin iyi yanı, hem sol hem de sağ otoriterliğin süregelen başarısızlığının daha fazla insanı barışa ve refaha giden tek yolu, yani özgürlüğü benimsemeye yöneltecek olması.

*Barış ve Refah İçin Ron Paul Enstitüsü, 2 Kasım 2026.

Source : https://ronpaulinstitute.org/republicans-deserve-to-lose-but-democrats-do-not-deserve-to-win/