Vijay Prashad
İçim kan ağlıyor.
Küçük bir çocukken, daha önce yazdığım ve onlarca yıl sonra bile beni etkilemeye devam eden korkunç cinsel şiddete maruz kaldım. Bu, yalnızca ahlaki değil, fiziksel olarak da genç çocukları sömüren hiç kimseye tahammül edemeyeceğim anlamına geliyor: Çocuklara zarar veren herkesten aşırı derecede tiksiniyor ve bir çocuğu disipline etmeye kalkan birini bile duyduğumda irkiliyorum. İki çocuğum yetişkin, ikisi hala çocuk ve her biriyle ilgili kırılganlıklarını ve geleceklerini derinden hissettim ve hissediyorum. Benim için bir çocuğa cinsel istismarda bulunan bir kişi için ikinci bir şans yoktur.
Jeffrey Epstein davasını okudum, çocuklara ve gençlere uygulanan tehlikeli şiddeti okumak bana büyük acı veriyor.
Ama elbette, arkadaşım ve iş arkadaşım Noam Chomsky ile Epstein arasındaki e-postaları görmezden gelmek imkansızdı. Okuduğum kadarını okudum ve görmem gerekenleri gördüm. Noam benim için harika bir akıl hocası olmuştur ve birlikte iki kitap yazdık (sonuncusu, onun son kitabı). Her iki kitap da, onun Epstein ile yazıştığı dönemde yazıldı. Ancak, yaptığımız birçok tartışmada, bu yazışmalardaki konular veya onun Epstein ile görüştüğü gerçeği hiç gündeme gelmedi. Noam ve ben, ABD emperyalizmi ve onun suçları hakkında konuştuk, sonra da Küba hakkında. Bu siyasi konular dışında konuştuğumuz tek kişisel konu, köpeklere ve Arapça diline olan sevgimizdi.
Noam, Epstein ile ilişkisini konuşup, yazıp açıklayamadığı için, mesele son derece problemli. Onun adına söylenecek hiçbir şey yok. Fotoğraflar ve e-postalar ortaya çıktığında, Epstein’ın pedofilisi ve dolayısıyla Noam’ın onunla dostluğu beni anında tiksindirdi. Bana kalırsa bunun bir savunması yok, bu iğrençliği açıklayabilecek hiçbir bağlam yok.
CounterPunch’un editörü Jeffery St. Clair’a, ortak arkadaşımız Alexander Cockburn’un bu ifşalara nasıl bir tepki verirdi diye sordum. Jeffery, “Alex, Noam’ın aşırı bir Siyonist ve muhtemel İsrail ajanıyla bu kadar yakın bir ilişkisi olmasından rahatsız olurdu sanırım… Genellikle bu kadar ölçülü ve derinlemesine düşünülmüş kararlar veren biri için cidden kötü bir muhakeme” diye yazdı. Epstein, Aşırı Sağcı ve Siyonist biriydi – dünyayı kendi cennetleri ve bizim cehennemimiz yapmak isteyen güç ve nüfuz sahibi erkekleri toplayan biriydi. Noam’ı, 2000’lerin başında yolsuzluk iddialarıyla karşılaşan ve İsrail Başbakanı olarak görev yaptığı süre boyunca savaş suçları işleyen Ehud Barak ile tanıştırdı. Barak, 2009’da Gazze’deki Filistinlilere karşı korkunç bir savaş yürüttü ve yaklaşık 1500 Filistinliyi soğukkanlılıkla öldürdü. Richard Goldstone’un başkanlık ettiği Birleşmiş Milletler soruşturma komitesi, raporunda Barak liderliğindeki İsrail hükümetinin savaş suçları işlediğini tespit etti. Barak o yıl Birleşik Krallık’ı ziyaret ettiğinde, avukatlar savaş suçları davalarında evrensel yargı yetkisi sağlayan 1988 tarihli Ceza Adaleti Yasası uyarınca Westminster Şehri’ne bir arama emri için başvuruda bulundu. Böyle bir emir gerçekleşmedi. Noam neden bu olaylardan altı yıl sonra, 2015’te bir savaş suçlusuyla görüşsün? 2021’de, ilk kitabımız The Withdrawal için Noam’a Henry Kissinger ile görüşmeye gider miydi diye sorduğumda güldü ve hayır dedi. Yine de, daha önce -benden habersiz- bir savaş suçlusuyla görüşmüştü.
Neden bu mizaca sahip biriyle bu kadar rahat bir şekilde arkadaşlık etsin? Neden bir pedofilin işlediği suçlar için ona destek olsun, akıl versin?
Kendi adıma, dehşet ve şok içindeyim.
Vijay Prashad
Santiago, Şili
* Vijay Prashad’ın (Noam Chomsky ile birlikte) en son kitabı: The Withdrawal: Iraq, Libya, Afghanistan and the Fragility of US Power (New Press, Ağustos 2022).
Kaynak: https://www.counterpunch.org/2026/02/03/on-the-emails-between-jeffrey-epstein-and-noam-chomsky/
