Martin Armstrong
Avrupa’dan gelen son anketler, tüm savaş kampanyasının ardındaki ikiyüzlülüğü gözler önüne seriyor. Avrupalılar, daha büyük askerî bütçeleri, ortak Avrupa borcunu, Ukrayna’ya silah verilmesini ve bir AB savunma yapısını desteklemeleri için korkutuldu; ancak kendilerinin bizzat ellerine tüfek alıp almayacakları sorulduğunda, heves birdenbire kayboluyor. Ukraynalılar, profesyonel askerler veya başkalarının çocukları bunun uğruna ölmeye zorlandığı sürece, savaşı teoride destekliyorlar.
Avrupa Dış İlişkiler Konseyi (ECFR), Mayıs 2026’da 15 Avrupa ülkesinde 19.481 yetişkinle anket yaptı. Sonuçlar, “Avrupalılar Kendilerini Savunmaya Hazır” şeklindeki saçma derecede zaferci bir başlık altında sunuldu; ancak altta yatan rakamlar çok daha karmaşık bir tablo ortaya koyuyor. Avrupalılar borç para almaya ve silah satın almaya hazır olabilir, ancak çoğu destekledikleri politikaların fiziksel bedelini üstlenmeye hazır değil.
AB’nin Bahar 2026 Eurobarometresi, %81’in ortak bir Avrupa savunma ve güvenlik politikasını desteklediğini, %76’nın ise Rusya’nın Ukrayna’yı işgalinin AB güvenliğini tehdit ettiğine inandığını ortaya koydu. Diğer bir %76, “adil ve kalıcı bir barış” sağlanana kadar AB’nin Ukrayna’yı desteklemeye devam etmesi gerektiğini söyledi. Bu ifadeler kasıtlı olarak muğlaktır.
Sorular kişisel hâle geldiğinde, rakamlar çöküyor. 31.000’den fazla katılımcıyı kapsayan, NATO genelinde yapılan yakın tarihli bir araştırma, Almanların yalnızca %27’sinin, İtalyanların %25’inin, Hollandalıların %30’unun, Macarların ve Çeklerin ise %33’ünün kendi ülkeleri için savaşmaya istekli olduğunu ortaya koydu. İsveç %66’ya, Finlandiya %64’e, Norveç %61’e, Litvanya %52’ye ve Polonya %49’a ulaştı; bu da Brüksel’in yokmuş gibi davrandığı muazzam coğrafi ve kültürel farklılıkları yansıtıyor.
ECFR anketi de benzer şekilde, Avrupalıların yalnızca yaklaşık %38’inin ülkeleri saldırıya uğrarsa bizzat savaşacaklarını söylediğini ortaya koydu. Almanya’da bu oran yalnızca %29’a düştü. Kendi birliklerinin bir Baltık NATO üyesini Rus saldırısına karşı savunup savunmaması gerektiği sorulduğunda, destek ortalama yalnızca %39’da kalırken, %43 konuşlandırmaya karşı çıktı. İsveç ve Danimarka’da destek yaklaşık %60 ila %62’ye ulaştı; ancak İtalya, Avusturya, İsviçre, Macaristan ve Romanya’da karşıtlık desteğe ağır bastı.
Bu, NATO’nun siyasi tiyatrosundaki temel zayıflıktır. 5. Madde otomatik bir intihar paktı olarak sunuluyor; ancak politikacılar bildiriler imzalıyor diye anlaşma halklara savaşma iradesi kazandırmaz. Hükümetler birliklere savaşa girme emri verebilir, ancak hiçbir ittifak basın toplantılarıyla moral yaratamaz.
Temsili olmadığı kabul edilen bir Euronews çevrimiçi anketi, “AB’nin sınırları için savaşır mıydınız?” sorusuna yaklaşık 10.000 yanıt aldı. Yaklaşık %75 hayır, yalnızca %19 evet dedi; geri kalanlar ise kararsızdı. Almanya’da yapılan bir Forsa anketi, Almanya saldırıya uğrarsa yalnızca %16’nın “kesinlikle” silaha sarılacağını ortaya koydu. Diğer %22 muhtemelen bunu yapacağını söylerken, %59 muhtemelen veya kesinlikle yapmayacağını söyledi. Kadınlar arasında isteksizlik %72’ye ulaştı. Buna karşın diğer anketler, çoğunluğun bir tür zorunlu askerliği desteklediğini ortaya koydu. Başka bir deyişle, birçok Alman zorunlu askerliği destekliyor, çünkü yükümlülüğün başkasına düşeceğini varsayıyor.
Mali anketler de aynı korkaklığı gözler önüne seriyor. 2026 ECFR araştırması, %47’nin savunmayı finanse etmek için ortak Avrupa borçlanmasını desteklediğini ortaya koydu. Destek Portekiz’de %59’a, Danimarka’da %56’ya, Hollanda’da %55’e ve İspanya’da %53’e ulaştı. Borçlanma doğal olarak popüler, çünkü politikacılar bunun bedelini hiç kimsenin ödemek zorunda olmadığını iddia ediyor.
Katılımcılara savunmayı finanse etmek için yurt içi kamu harcamalarında kesintileri kabul edip etmeyecekleri sorulduğunda, karşıtlık İtalya’da %63’e, Avusturya’da %59’a, Almanya’da %56’ya, İspanya’da %54’e ve Danimarka’da %52’ye fırladı. Avrupalılar silah istiyor, ancak daha düşük emekli maaşları, azaltılmış sosyal yardımlar, daha yüksek vergiler veya daha az kamu hizmeti istemiyorlar. Faturanın gizlenebilmesi ve bir sonraki nesle aktarılabilmesi için savaşın borç yoluyla finanse edilmesini istiyorlar.
İtalya en belirgin istisna olmaya devam ediyor. Mayıs 2026 ECFR anketinde, İtalyanların %58’i ek askerî harcamalara karşı çıkarken, yalnızca %28’i destekledi. İtalya ayrıca yaklaşık %25 ile savaşma istekliliğinin en düşük seviyelerinden birini kaydetti. İtalyan kamuoyu, muazzam bir kamu borcu taşıyan bir ülkenin, sonunda kendi ekonomisini mahvetmeden borçlanma yoluyla başka bir dış savaşa giremeyeceğini anlıyor.
Avrupalı seçmenler Ukrayna’yı hâlâ olumlu görüyor, ancak doğrudan askerî sorumluluk istemiyorlar. ECFR araştırması, Almanya, Fransa ve Polonya dâhil olmak üzere, bir barış anlaşmasından sonra bile ulusal birliklerin Ukrayna’ya gönderilmesine çoğunlukların karşı çıktığını ortaya koydu. Uluslararası barış gücü konuşlandırmalarına verilen destek zayıftı; ilgili anket sorusunun ifade ediliş biçimine göre Danimarka’da yalnızca %18’e, Finlandiya’da %17’ye, İspanya ve Portekiz’de %15’e ve Britanya’da %11’e ulaştı.
Ukrayna’ya müttefik diyorlar ve savaşmaya devam etmesini talep ediyorlar, ancak kendi oğullarını ve kızlarını göndermeyi reddediyorlar. Avrupalı liderlerin tercih ettiği düzenleme tam olarak budur. Ukraynalılar cesetleri sağlıyor, Avrupalı vergi mükellefleri parayı sağlıyor, savunma yüklenicileri sözleşmeleri alıyor ve politikacılar da ülkedeki her başarısızlık için suçlayabilecekleri kalıcı bir dış düşman elde ediyor.
Kaynak: https://www.armstrongeconomics.com/world-news/war/polls-show-europe-wants-war/
