Ayşe Doğu
Batıda ve azgelişmiş -gelişmesi engellenmiş ve öz kaynakları çalınmış- ülke halklarının meşru soykırım karşıtı protestoları bir yandan yüz yıldır vahşi bir kıskaca -katliam ve yerinden edilme-maruz kalan filistin halkının bitmeyen trajedisini ortaya sererken öbür taraftan da batılı olmayan halklar kadar batılı bireylerin de nasıl incelikle kamufle edilmiş ırkçı bir mekanizmanın esiri olduğunu ortaya seriyor.
Materyalizmin ve kapitalizmin kelimenin tam anlamıyla insanı hayvanlaştırmaya çalışan zihniyetinin açtığı tahribatı görünür kılıyor. İnsanlığın can havliyle gazze filisin rajedisine sarıldığını ve bunun aslında kendi öz benliklerini de korumaya yardımcı olduğunu farkediyoruz.
İnsanın öz saygısını ve şerefli bir varlık olduğunun tekraren altını kalın bir çizgiyle işaretleyen protestolar, hem insan yaratıcılığını ortaya çıkarıyor hem de toplumsal dönüşümün ana yakıtı haline gelerek kendisiyle beraber düzeni insani öncelikler açısından yeniden şekillendiriyor. Kişisel dünyamızda yaşadığımız bir travma ve onu aşmaya yönelik çabalarımız nasıl hayatımızı ve geleceğimizi şekillendiriyorsa, aynen bu küresel dil ve çaba da insani her alana yayılan büyük sonuçlara gebe.
Bu kadar derin ve nitelikli bir uyanışın, batı tarafından kriminal yasak ve cezalandırılma mekanizmalarıyla engellenmeye çalışılıması çok zavallıca ve aşağılanmayı hakeden bir pozisyona ve kırılganlığa sahip olduğunu gösteriyor.
Batı başından beri yayılmacı materyalist ve faşist planlarını, demokrasi, insan hakları ve medeniyet götürme gibi meşru-makul ideallerle gizlemeye çalışıyor olsa da artık maskesi yırtıldı.ve onu tekrar onarması imkansız.
Belki muhtemelen bunu en derinden kendileri hissediyor ki, artık kuzu kılığına girmiş kurt misali kendilerini gizleme gereği duymuyorlar. Ki ne yaparlarsa yapsınlar ne vadederlerse etsinler eski şaşaalı günlerine dönmeleri imkansız.
Bunun için de zorbalık ve vahşetin dozunu gün be gün artırıyorlar. Çünkü ellerinde öne sürecek başka kozları yok! Propagandaya yaptıkları devasa yatırımlar ve birbirine eklenen yalanlar zinciri, sadece kralın çıplak olduğunu, kuzunun vahşi kurt olduğunu tekrar tekrar teyit ediyor.
Dünyanın en mağdur edilmiş en ihmal edilmiş köşesinde-Gazze’de- yardım çığlığı özgür kalplere ulaştı ve herkes o çığlıkta -Çığlık tablosu, Norveçli ekspresyonist ressam Edvard Munch’a aittir- kendinden bir parça buldu ve bulmaya devam ediyor.